:: Natsu no Hanabi ::

posted on 10 Sep 2009 00:00 by kazeyama

:: Natsu no Hanabi ::

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=


กริ๊ก... เสียงกลไกในลูกบิดดังขึ้นเมื่อมันลงล็อคและทำให้ประตูได้เปิดออกได้

ชายหนุ่มร่างเล็กก้าวเข้าห้องทั้งที่หอบข้าวของพะรุงพะรัง ทั้งช่อดอกไม้ ทั้งของขวัญ ทั้งเป้สะพาย ไหนจะถุงจากร้านสะดวกซื้ออีก

"โอ้ยยย..หนักเว้ยยยยย" เสียงเล็กบ่นออกมาดังๆก่อนจะโยนบรรดาของที่ไม่บอบบางในมือและแขนลงบนโซฟา

ส่วนขวดไวน์ราคาแพงที่ถูกยัดเยียดมาในมืออีกข้างค่อยๆก็วางบนโต๊ะกินข้าวอย่างระวัง เพราะในห้องก็มืดแล้วเมื่อกี้ก็ไม่มีมือไหนว่างพอจะเปิดไฟ

คนตัวเล็กถอยหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยก่อนที่จะสะดุ้งไปทั้งตัวเพราะเสียงๆหนึ่งดังแทรกผ่านความเงียบสงัดพร้อมกับไฟในห้องที่สว่างพรึ่บ!

"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"

"เฮ้ยยย!!! ....จุน?? มาได้ไงเนี่ย??"

"เดินเข้าประตูมาสิ" เสียงทุ้มขึ้นจมูกนิดๆดังขึ้นอีกครั้งพร้อมร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกรอบประตูที่เปิดไปยังระเบียงห้อง มือใหญ่ยังคงวางบนสวิตช์ไฟกลางห้อง

"มาตั้งแต่เมื่อไหร่??" คนตัวเล็กกรอกตากับคำตอบแสนกวนนั่นพลางเดินเข้าไปหาอีกคน มือเล็กเอื้อมจับแขนเรียวสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่เย็นนิดๆของผิวขาว

...ไปนั่งเล่นตรงระเบียงล่ะสิเนี่ย เพิ่งฟื้นไข้แท้ๆ เจ้าเด็กนี่...

"สักพักแล้วล่ะ" จุนใช้แขนรั้งเอวเล็กให้เดินตามกันมานั่งที่โซฟา แต่หลังจากที่เคลียร์พื้นที่ให้พอสองคนนั่งได้น่ะนะ

"แล้วทำไมถึงไม่โทรบอกล่ะว่าจะมารอ"

"ไม่อยากขัดจังหวะน่ะ งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของบุไตทั้งที"

"อย่างน้อยก็จะได้ออกมาเร็วกว่านี้"

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้ตากยุงรออยู่ข้างนอกซักหน่อย นานๆทีได้ใช้กุญแจที่นายให้มาบ้างก็ดี"

พอนึกถึงกุญแจดอกเล็กในกระเป๋ากางเกง จุนก็คลี่ยิ้มบาง

...กว่าเจ้าตัวเล็กจะยอมให้ก็ตั้งนาน จริงๆแล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ใช้ล่ะนะ...

"แล้ว.. มีอะไรรึเปล่า ทำไมถึงมากะทันหันแบบนี้ล่ะ"

"ก็ไม่ได้กะทันหันหรอก จริงๆก็วางแผนไว้นิดหน่อย พอดีว่าลืมไปว่าวันสุดท้ายของบุไตก็ต้องมีปาร์ตี้ขอบคุณกันอยู่แล้ว"

"วางแผนไว้??"

"ก็..อย่างที่เคยพูดไว้ก่อนหน้านี้...ยูกาตะกับดอกไม้ไฟไง"

"หา??"

"หึๆๆ ลืมแล้วสิเนี่ย"

"เปล่า ไม่ได้ลืม......แต่ไม่คิดว่าจะเอาจริง"

"เอาจริง... เผอิญฉันรู้มาว่าวันนี้มันจะมีจุดดอกไม้ไฟชุดสุดท้ายของหน้าร้อน..แล้วก็ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก จากตรงระเบียงนี่น่าจะเห็นได้ชัดทีเดียวล่ะ"

"ก็เลยมาชวน??"

"ก็..ทำนองนั้น"

"แล้วยูกาตะ??"

"หึๆๆ อยากใส่จริงๆรึไง" จุนเอ่ยถามพลางคิดในใจ..ถ้าตอบว่า "ใช่" จะรีบไปหามาให้ใส่เลย...

แต่ที่เท่าที่เห็นก็คือเจ้าตัวเล็กทำหน้าเหวอๆพร้อมส่ายหัวดุ๊กดิกมาให้

"ว่าแต่มันเริ่มกี่โมงงั้นเหรอ"

"อีกครึ่งชั่วโมง"

"งั้น..นายไปเตรียมพวกของกินเล่นระหว่างดูดอกไม้ไฟดีไหม  ฉันจะไปอาบน้ำ"

"อ่า..เอางั้นก็ได้"

คนตัวเล็กก็ลุกขึ้นก้าวเดินไปทางห้องนอน แต่ก่อนจะผลุบหายไปหลังประตูห้อง เสียงเล็กก็ตะโกนสวนออกมา

"ฉันได้ไวน์มาขวดนึง ถ้านายสนก็เอาไปเลย ไม่ใช่รสนิยมฉันอยู่แล้ว"

"แล้วนายล่ะ??"

"เบียร์"

"โอเค"

บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น ไม่นานจุนที่ย้ายตัวเองเข้าครัวไปก็ได้ยินเสียงน้ำตกกระทบพื้นที่ดังลอดมาแว่วๆ

..................................................
...........................
.......
..
.
.



เมื่อคาซึนาริเดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดนอนตัวย้วยแสนสบาย ร่างสูงโปร่งของคนร่วมห้องก็นั่งเหยียดขายาวออกไปนอกระเบียง แขนข้างหนึ่งเท้าอยู่ด้านหลัง ใบหน้าคมคายแหงนเงยมองท้องฟ้าพลางยกไวน์ในแก้วเหล้าขึ้นจิบ

"เริ่มยัง??" ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งบนเบาะที่คั่นกลางด้วยจานของทอดและแก้วเบียร์ มือเล็กป้อมหยิบโครอคเกะเข้าปากเคี้ยวตุ้ย

"อีกไม่นานหรอกมั้ง"

"อ่าฮะ" หัวทุยพยักหงึกหงักแล้วยกเบียร์ขึ้นจิบ

"เหนื่อยรึเปล่า?? คัซ" มือใหญ่เอื้อมไปลูบกลุ่มผมเส้นเล็กนุ่มที่เปียกชื้นก่อนจะสางเบาๆ นิ้วเรียวเกลี่ยลูกผมเส้นเล็กทัดหูให้อย่างเคยมือ

"ก็...นิดหน่อยน่ะ แต่อาบน้ำแล้วก็สดชื่นขึ้น"

"โทษทีนะ ทั้งที่นายน่าจะได้พักผ่อนจากวันเหนื่อยๆแบบนี้แท้ๆ"

"ฉันโอเคน่า อย่าไปคิดมาก"

...ก็การที่ฉันนั่งอยู่กับนายแบบนี้..ก็เป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่งเหมือนกันนี่...

"จุนล่ะ ที่ไม่สบาย..หายสนิทแล้วใช่ไหม ??"

"อื้มม กลับแข็งแรงเหมือนเดิมแล้วล่ะ" ....ก็มีคนดูแลดีนี่นะ

"แล้วถ้าครั้งหน้านายเกิดไม่สบายแล้วอุบเงียบไว้อีกล่ะก็ มีเฮแน่ๆ"

"......."

ฟิ้ววววววว~~~ ปัง! ปัง!! ปัง!!!~~~

"อ่ะ เริ่มแล้ว"

ได้จังหวะดีจริงๆ...จุนคิดในใจ ไม่งั้นเขาก็คงเอาตัวรอดจากคำของคนตัวเล็กไม่ได้แน่ๆ

ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดสนิท ดอกไม้ไฟชุดต่างๆก็ทยอยกันขึ้นอวดสีสันและลวดลายตระการตาให้ทั้งคนในงานได้ตื่นตาตื่นใจ

รวมทั้งคนสองคนที่นั่งดูอยู่ที่ระเบียงห้องได้ชื่นชมกับความสวยงามของมันอย่างเงียบๆ เสียงโห่ร้องอย่างตื่นเต้นของคนหนุ่มสาวและเสียงชอบใจของเด็กๆแว่วให้ได้ยินอยู่ไกลๆ เพิ่มบรรยากาศของงานเทศกาลหน้าร้อนให้เพิ่มมากขึ้นไปอีก

จุนเหลือบมองคนตัวเล็กข้างกายที่แหงนเงยมองท้องฟ้าไม่วางตาก็ผุดรอยยิ้มบางก่อนเอ่ยเสียงทุ้มเบาๆ

"สวยนะ"

"อื้อ"

เพียงไม่นาน ทุกอย่างก็จบลง...เหลือเพียงความเงียบสงัดและท้องฟ้าสีรัตติกาลดังเดิม

แต่อย่างน้อยที่สุดแผนที่วางไว้ก็สำเร็จเป็นผลที่น่าพอใจล่ะนะ

"นี่ คัซ บุไตจบลงแล้วสินะ"

"อื้อ วันนี้เป็นรอบสุดท้าย"

"งั้นฉันก็ทำอย่างที่เคยพูดไว้ได้แล้วสินะ"

"หา!!?"

"ทั้งๆที่ปกติฉันเป็นคนที่แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกได้ชัดเจนแท้ๆ..แต่คราวนี้มันไม่ไหวจริงๆ"

...เอ่อ อย่าบอกนะว่า......

คาซึนาริคิดในใจ เขาพอจะรู้รางๆว่าจุนกำลังจะพูดเรื่องอะไรและทวงถามถึงอะไร

"แต่คิสซีน 37รอบนี่ ยังไงก็คงต้องขอชดเชยกันหน่อยล่ะ" พูดจบก็เอนตัวเข้ามาหา มือใหญ่เอื้อมรั้งท้ายทอยของคนตรงหน้าเข้ามาใกล้ชิด

"เฮ้ยยยยยยย!!! เดี๋ยวดิๆๆๆ" มือป้อมยกขึ้นมาปิดริมฝีปากแดงจัดที่เคลื่อนเข้ามาใกล้จนใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ

คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม..ก็ปากพูดไม่ได้อยู่นี่นะ

"ชดเชยอะไรล่ะ มันเป็นงานนายก็รู้นี่ อีกอย่างบางรอบก็ไม่โดนจริงซักหน่อย"

คนโดนปิดปากส่ายหน้าเบาๆ...ไม่ต้องพูดอะไรก็รู้ว่าเหตุผลของเขาฟังไม่ขึ้น

"พรุ่งนี้มีงานเช้านะ" จุนละมือออกจากท้ายทอยเล็กมาแกะมือป้อมออกจากปาก

"สายๆต่างหาก" ว่าพลางยิ้มกริ่มอย่างรู้ทัน น่าหมั่นไส้ซะจนคาซึนาริต้องงัดไม้ตายมาใช้...

"ดึกแล้ว..ง่วง เหนื่อยด้วย"

เท่านั้นแหละ..ดวงตากลมโตที่พราวระยับพลันอ่อนลงเหลือแค่ความเป็นห่วงเข้ามาแทนที่

...เล่นเอาคนอ้างอย่างคาซึนาริรู้สึกผิดซะแทน...

จริงๆจะว่าอ้างก็ไม่ถูกหรอกนะ เขารู้สึกเหนื่อยจริงๆสำหรับวันนี้

แต่ก็..ยังไม่ได้ง่วงหรอก....

"แล้วทำไมไม่บอก.. งั้นลุกเร็ว ไปนอนได้แล้ว.. เดี๋ยวตรงนี้ฉันเก็บเอง" เสียงทุ้มของจุนที่เอ่ยออกมาทั้งอ่อนเบาและเจือความรู้สึกผิดจางๆที่หลงลืมไปว่าวันนี้เป็นวันที่น่าเหนื่อยแค่ไหนสำหรับเจ้าตัวเล็กของเขา เขาลุกขึ้นยืนพลางฉุดให้คนข้างกายลุกตามด้วย

มือใหญ่ดันเบาๆที่แผ่นหลังเล็กไปทางห้องนอนแต่คนตัวเล็กกลับขืนไว้ไม่ยอมขยับ

"คัซ??" ...ไร้เสียงตอบรับสำหรับคนตัวเล็กที่หันกลับมาหา นัยน์ตาคู่ใสสบนิ่งเสียจนจุนงงซะเอง

โดยที่ไม่ทันตั้งตัว..ฝ่ามือเล็กก็โน้มคอเขาลงไปก่อนริมฝีปากบางอ่อนนุ่มจะทาบทับลงมาพอดิบพอดีกับริมฝีปากอิ่มแดงที่อยู่ตรงหน้า

แต่สัมผัสที่อุ่นชื้นนั้นก็ไม่ได้เนิ่นนานพอที่คนตัวสูงจะรู้สึกตัวแล้วตอบรับความลึกซึ้งที่ถูกส่งมาให้กลับไปได้ทัน...

"มัดจำ.." เสียงเล็กเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นอีกคนยังอึ้งไม่เลิก เท้าเล็กถอยกลับมายืนให้ระยะห่างที่มากพอให้จุนได้เห็นแก้มสีระเรื่อและดวงตาสีอ่อนที่เบือนหลบ

"มัดจำ??"

"ทีนี้ก็เหลือแค่ 36 ครั้งละ เอาไว้ไปเก็บวันหลังแล้วกัน"

คำตอบแผ่วๆติดจะเขินอยู่ไม่น้อยนั้นสร้างรอยยิ้มละมุนให้ใบหน้าคมเข้มได้ทันตา

จุนมองคนตัวเล็กที่อุตส่าห์เอาใจเขาด้วยสิ่งที่น้อยครั้งเหลือเกินจะยอมทำ และนั่นก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่รั้งอีกคนเข้ามาในอ้อมอกและจูบเบาๆที่กลุ่มผมนิ่มตรงหน้า

"ขอบใจนะ..... นายเข้าห้องเถอะ เดี๋ยวฉันตามไป"

"จะรอ.."

"ง่วงไม่ใช่เหรอ"

"นายจะใช้เวลาเก็บล้างจานนี่สักสองชั่วโมงรึไง"

"ยังไม่ได้อาบน้ำเลย"

"ก็ได้... รีบมาเร็วๆนะ" คาซึนาริเอ่ยอย่างไม่ได้คิดอะไร แต่ท่าทีของคนตรงหน้าที่นิ่งไปแล้วก็ถอนหายใจออกมาทำเอางงไปเลย

".......อย่าพูดอย่างนั้นได้ไหม  "

"ทำไมอ่ะ??"

"ก็..แทนที่จะได้พัก เดี๋ยวก็ได้เหนื่อยกว่าเดิมหรอก" คำเฉลยที่มาพร้อมกับเสียงกลั้วหัวเราะลงคอให้เข้าใจได้แจ่มแจ้ง นัยน์ตาคู่ใสตวัดใส่คนสูงกว่า

"ไอ้ลามก" อ้อมแขนแข็งแรงกอดรัดแน่นๆด้วยความหมั่นเขี้ยวก่อนจะผละออกจากคนตัวเล็กที่ร้องอึดอัด

"ไปเถอะ แล้วจะรีบไปตามเข้าไปนะ" หัวทุยพยักหงึกหงักแล้วเดินเข้าห้องไป....


เมื่อทุกอย่างก็เรียบร้อย จุนวางผ้าเช็ดมือไว้ที่เดิมและเมื่อหันหลังกลับก็เจอผ้าเช็ดตัว เสื้อยืดและกางเกงผ้าที่พับวางไว้บนโต๊ะกินข้าว

ริมฝีปากสีแดงสดคลี่ยิ้มบางกับกองผ้าที่เจ้าของห้องเขาเตรียมมาให้

จริงๆแล้วเขาก็เตรียมเสื้อผ้ามาหรอก..แต่ในเมื่อเจ้าของเขาเอื้อเฟื้อ จะปฏิเสธก็กระไรอยู่

เพียงไม่นานนักสำหรับการอาบน้ำ...

คนตัวสูงในชุดเสื้อยืดพอดีตัวและกางเกงที่ยาวถึงข้อเท้ามีผ้าเช็ดตัวพาดอยู่ที่ไหล่กว้าง

เขาเดินไปที่ระเบียง พาดตากผ้าเปียกไว้กับราวก่อนจะปิดประตูให้เรียบร้อย

นัยน์ตาคู่เรียวกวาดมองภายในโถงห้องนั่งเล่นแล้วก็ถอนใจเฮือก

พรุ่งนี้คงได้ตื่นมาเก็บแน่ๆ..บรรดาของฝากจากงานเลี้ยงนั้นน่ะ

เถอะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันไหม...ป่านนี้เจ้าตัวเล็กรอเงกแล้ว..

จะหลับไปแล้วรึไงนะ..คงไม่หรอก

และทันที่มือใหญ่เปิดประตูห้องนอนเข้าไป เสียงเล็กก็สวนออกมาทันที

"ช้า!"

นั่นไงล่ะ หึๆๆๆๆ

..................................................
...........................
.......
..
.
.


--THE END--


=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=




Picture & Translation to Eng Credit to:: kikinini@vox
Translation to Thai:: ZerochaphiL

TV Pia 06.27.2009

จาก นิโนะ ถึง จุน ::

ทุกปี ผมจะรู้สึก "อ้าาา หน้าร้อนกำลังจะจบลงแล้ว" เมื่อผมเริ่มคิดเกี่ยวกับของขวัญวันเกิดของจุนคุง
แล้วหน้าร้อนนี้ล่ะ..ทำไมเราไม่ไปเดทกัน? ผมอยากไปนะ (หัวเราะ)
ฉันจะชวนนายออกไปและฉันอยากให้นายตัดสินใจว่าจะไปที่ไหน
ฉันจะไปทุกๆที่ที่จุนคุงอยากไปนะ


หลังจากที่ได้รับ Love message จากนิโนะ...
จุนคุงก็พูดว่า "งั้น..เราใส่ชุดยูกาตะไปดูดอกไม้ไฟกันมั๊ยล่ะ?"

((คนเขียนตายสนิทค่ะ โฮกกกกกกกกกกกกกกกก *ทึ้งหัว))

ใครรักใครชอบเรื่องนี้..คอมเม้นต์ลงได้ที่นี่เลยนะคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

Comment

Comment:

Tweet

T^T

รัก ชอบ ชอบมากค่ะ กริ๊ดดด

หวาน น่ารัก เข้ากะคนในบีจี หุหุหุ

มาแรงแซงทางโค้ง ตอนนี้ ต้องมัตสึมิยะ เท่านั้น

ฮูเร่!!!!

ปล.เห็นด้วยกะความเห็นบนค่ะ ชอบจริงๆ "ช้า!" เนี่ย กอดอก+สายตาเหมือนในรูปได้ฟีลมาก ฮ่าๆๆ

#12 By ฮาร์เม (125.26.198.232) on 2009-10-20 01:21

ได้อ่านแล้ว
ชอบประโยคนี้
"ช้า"
นิสัยโดนใจจริง ๆ
จุนคุงทำไมช้าเล่า
เร็ว ๆ
อย่าได้นงได้นอนกันเลย
โอ้ววว แม่เจ้า
จะน่ารักเกิ๊นนนนนนนนน

ดูเป็นตัวตนมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
งื่ออออ

ขอบคุณสำหรับฟิกชั่นที่ทำให้หัวใจชุ่มชื่นนะคะ
^____________________^

#10 By Haew (58.9.161.215) on 2009-10-03 16:21

มาสรรเสริญค่ะ~!!!

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~!!!
หวานได้อีก~!!!
เดทกันไปจริงๆเลยสิคะ~!!! 555+
เป็นอีกคู่ที่เราชอบมากๆเลย T^T ฮือๆๆๆ
หวานมากค่า~!!!!!
ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ^^

#9 By Pum (124.120.188.193) on 2009-09-19 23:50

หวานน่ารักกกกกกกกก มากกกกเลยค่ะ ชอบๆๆคู่นี้ หลังๆๆสวีทกันมากขึ้นเรื่อยๆๆเลยนะค่ะนี่....big smile
นิโนะจังชวนเดทออกหน้าออกตาขนาดนี้แล้ว รีบๆๆไปเดทกันน้า....
ฟิกน่ารักมากๆๆเลยค่ะ หวานจริงๆๆ ขอบคุณนะค่ะ

#8 By (122.17.124.114) on 2009-09-19 22:52

ก่อนอื่น
เพื่อนคะ...บีจีแบบว่า รักโนะ มากค่ะ
น่ารักค่ะ ขอร่วมรักโนะด้วยคน กร๊ากกกกกก


ก็น่ารักกันไป
ก็ตามเข้าห้องนอนกันไป
เอิกส์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
นี่ก็สุขีได้อีกรอบ

#7 By 影面蔵 on 2009-09-16 18:52

อ่านแล้วน่ารักจริง ๆ
เขินแทน วู้

#6 By reindeer (115.67.165.115) on 2009-09-15 22:57

น่ารักจัง...
แหม แต่กะเห็นสองหนุ่มใส่ยูคาตะนั่งดูดอกไม้ไฟด้วยกันซะหน่อย

#5 By another-me on 2009-09-14 14:27

น่ารัก งือออออออออ

น่ารักมากๆเลยค่ะ

T____T หวานมาก แถมนิโนะบอกเหนื่อยก็ยังเป็นห่วงเป็นไย

ขอบคุณสำหรับฟิกนะคะ

#4 By Kazumin (119.46.60.232) on 2009-09-14 13:24

ตามมาจากฟิคบล็อกค่ะ ^^

และแล้ว ฟิคที่มาจากบทสัมภาษณ์ที่รอคอยก็มาจนได้ เย้ๆ

น่ารักมากๆเลย แต่ความจริงถ้าใส่ยูกาตะด้วยจะได้อารมณ์มากกว่านี้ ฮี่ๆๆๆcry

และก็สุดท้ายก็ได้เช็คบิลซะที คิสซีน37รอบ เอาให้คุ้มนะจุนคุง 55+

ขอบคุณสำหรับฟิคคับ ^^V

#3 By magicstorm (117.47.194.164) on 2009-09-14 07:13

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!! >////<
จริงเหรอคับ!!! พี่เกงกิ
ฮื้ออออออออออออออออออ~~~ *ทึ้งหัวโหยหวน
แหม นึกถึงฉากต่อจิ๊กซอว์ของโดเมียวจุนขึ้นมาเลยนะเนี่ย นั่งต่อไปยิ้มไป อิอิอิ

ขอบคุณมากๆสำหรับเรื่องหวานๆมาให้ชุ่มชื้นหัวใจนะคร้าบบบบบบบบบบบcry

#2 By [ZerochaphiL] (61.90.98.168) on 2009-09-13 21:34

น่ารักจริง ๆ คะน้องออย
หวานซ๊า โนะไม่เหนื่อย จุนลุยเลย 555+
เชียร์เต็มที่
มีเรื่องหวาน ๆ ของคู่นี้มาเล่าหน่อยนึงคะ ^^
จุนสไตล์ล่าสุด จุนไปเดินโอไดบะ แล้วนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ซื้อของขวัญให้โนะน้อย พอดีไปเจอจิกซอว์ดรากอนเควส์ก็เลยจะซื้อให้เป็นของขวัญ ทุกวันนี้ กิจกรรมที่จุนทำทุกวันหลังจากกลับถึงบ้านก้คือต่อจิกซอว์ให้นิโนะคะ ยังไม่เสร็จเลย เสร็จแล้วจะให้โนะน้อยเป็นของขวัญคะ ^^
น่ารักเนอะ

ขอบคุณมากนะคะสำหรับฟิค ^^

#1 By genki on 2009-09-13 20:57